News

Odra jest ostatnią dużą rzeką w Niemczech, gdzie ryby i inne zwierzęta mogą jeszcze swobodnie migrować na długich odcinkach. Od 2006 r. Odra jest głównym obszarem reintrodukcji jesiotra bałtyckiego. Gatunek ten znajduje się na Czerwonej Liście Międzynarodowej Unii Ochrony Przyrody (IUCN); żadna inna grupa zwierząt nie jest obecnie bardziej zagrożona niż jesiotr. Teoretycznie młode jesiotry mogły po raz pierwszy wylęgnąć się w Odrze z ikry dorosłych osobników powracających tego lata do rzeki. Niestety wtedy nastąpiła katastrofa ekologiczna spowodowana przez człowieka.

Die Oder ist der letzte große Fluss in Deutschland, den Fische und andere Tiere noch über weite Strecken barrierefrei durchwandern können. Seit 2006 ist sie das Schwerpunktgebiet zur Wiederansiedlung des Baltischen Störs. Wie geht es nun weiter?

Naturalne przyczyny tej zaistniałej katastrofy są mało prawdopodobne. Ostatnie badania wzmocniły podejrzenie, że w Odrze masowo rozwinęły się toksyczne glony słonawowodne.

Neueste Untersuchungen erhärten den Verdacht, dass die Massenentwicklung einer giftigen Brackwasser-Alge in der Oder stattgefunden hat. Von einem natürlichen Phänomen gehen die Forschenden nach wie vor nicht aus, denn die Algenart Prymnesium parvum kommt auf den betroffenen Oder-Abschnitten unter natürlichen Bedingungen nicht massenhaft vor. 

Katastrofa ekologiczna na Odrze wywołuje również wielkie poruszenie wśród naukowców z Instytutu Ekologii Słodkowodnej i Rybactwa Śródlądowego Leibniza (IGB) w Berlinie. IGB od dziesięcioleci prowadzi badania Odry, skupiając się nad ekologią rzeki i zbiorowisk rybnych. Ponadto instytut koordynuje program reintrodukcji jesiotra bałtyckiego w Odrze. Dlatego też IGB rozpoczęło własne dochodzenie; naukowcy podążają tropem silnej toksyny, która może być wytwarzana przez gatunek glonów Prymnesium parvum. Badacze wykryli duże ilości tych glonów w próbkach wody z Odry.

Die Umweltkatastrophe an der Oder sorgt für großes Entsetzen. Forschende des IGB verfolgen aktuell die Spur eines starken Gifts, das von der Algenart Prymnesium parvum gebildet werden kann. Auch wenn sich dieser Verdacht erhärtet, handelt es sich um kein natürliches Phänomen, sondern definitiv um ein menschengemachtes Problem.

Ein Team mit Jonathan Jeschke fand heraus, dass sich stadtaffine Fledermausarten durch niedrige Ruffrequenzen und relativ lange Rufdauern ihrer Echoortung, eine geringe Körpergröße und eine Flexibilität bei der Wahl des Tagesquartieres auszeichnen. 

Für die Störe hat sich laut der aktuellen Bewertung der IUCN die Situation seit der Bewertung von 2010 deutlich verschlechtert, in Europa und Asien ist diese Veränderung am dramatischsten.